آرزوهای ناب !

می خوای عروس بشی خوشگلکم ؟!

عزیز بشی ، ملوس بشی ترگلکم ؟!

می خوای موهاتو گل بزنی ، دلبری کنی ؟

آرایش صد رنگ بکنی ، گونه هاتو صورتی کنی ؟

مثل همه بخندی و شاد باشی

از زندان رُکود ، کمی آزاد باشی ؟

جیغ بکشی – داد بزنی از خوشحالی

به خدات بگی که : چقدر تو باحالی ؟!

-------------------------------------------------

گریه نکن به خدا یادم نبود که نمی تونی عروس بشی

یه روز ، فقط یه روز از عمرتو بخندی و ملوس بشی

یادم نبود که آزادی ، زندان ِ برای تو و امثال ِ تو

فقر ، لباس پارسال و هر ساله برای تن کم سن و سال ِ تو

کاشکی لباس عروستو فقر نمی برد

حداقل این آرزوی قشنگ ِ تو ، کفنپوش حقیقت نمی شد –  نمی مرد !

نرسیدی ، نرسیدی عروسک به ساده ترین آرزوهات

ندیدی – تو ندیدی آغوش مهربون و گرم ِ یار باوفات

                                                   8/11/1387

                                                                  و آرزو وقتی ناب است

                                                                 که همیشه در آرزوی برآورده شدن بماند ...

کمی شاید دیر شده ولی خب دیگه :

سال نو مبارک

عیدیتونو گذاشتم داخل وب آموزش گیتار - می تونیددانلودش کنید

www.guitar-payam.blogfa.com

عروسک نما !

عروسک نما !

کور شدی – از دل من دور شدی

زبون شدی – حلقه ی بی نشون شدی

عروسک نما !

مال دنیا دلیل خوبی ِ آدما نیست

اونکه زیاد داره همیشه به خوبی ِ دلای پاک ِ بعضی از ماها نیست

عروسک نما !

شادی ها و جوونی ها که همیشه موندی نیستن به خدا

دست ِ قلب ِ آدما آخه همیشه پر نیستن از عطر سرخ دعا

عروسک نما !

خوشگلی ؛ اما این خوشگلی به چه دردت می خوره ؟!

وقتی به دل شکسته ای نه بگی ، به کجای شکستگی بر می خوره ؟!

عروسک نما !

حرف ِ تلخ پیری هاتم باور کن که خیلی زود از راه می رسه

برای نبرد بین لحظه های ِ خوب و خوبترتم فرشته مرگو داور کن

که فصل تنهایی آخ که چه زودتر می رسه

27/2/1387

Payam Khalajjj

قرار بود مجموعه ی عروسک نامه بسته بشه

نمی دونم این ترانه ( عروسک نما ) از کجا پیداش شد ؟!

درد و دل من با ماهی ِ تنگ ِ بلور

عروسک ِ من !

چشاتو نبند

غصه که دردی را دوا نمی کنه

آخه می ترسم چشای ِ قشنگتو

غول ِ غصه ها

با تلخی ِ روزگار ،

                    همقصه کنه

عروسک ِ من !

اگه چشاتو ببندی

ممکنه موجای ِ زلفاتو از یاد ببرم

بذار باز تو برق چشات

همون چشای ِ قشنگت

آبی ِ تنگ ِ ماهیو

                    هی ببینم

عروسک ِ من !

عروسک ِ من !

پلک که می زنی

آسمون یه لحظه سیا می شه

آخه حواست کجاست ؟

نذار مروارید چشات

زیر ابر ِ غصه ها

                 قایم بشه

وای ..

عروسک ِ من !

اخم نکن

اگه تو تلخی ِ چشات

موجای دریا گم بشن

نهنگا می ترسن و

             قایقا آواره می شن

اخم نکن دیگه

عروسک ِ من

آخه تو تلخی ِ نگات

همه ستاره ها

ستاره های دریایی را می گم

با شب سیاه ِ غصه ها

                  همسفر می شن

عروسک ِ من !

عروسک ِ قشنگ ِ من !

چی می شد چشاتو

نه نه نه

فقط رنگ ِ چشاتو

یه لحظه به من بدی

تا دنیا را خواب کنم

خوبارا جدا کنم ..

بدارا بکشم و روزگارشونو

                          سیا کنم

عروسک ِ من !

می دونی ؟!

اگه چشاتو ببندی

باز دوباره ساز من

رو فصل ِ غصه ها

کوک می شه

اگه چشاتو ببندی

دوباره آواز من

رو بلور اشکات

نیمه کاره

       خشک می شه

پس عروسک ِ من !

چشاتو نبند ..

بذار برای یه بارم که شده

منجوق گرم چشات

سردی ِ دل خستمو

          تو آغوش بگیره

آه ..

عروسک ِ من !

ای همه رویای من !

کاشکی می شد

ماهی تنگ بلور

همون تنگ چشای آبیت

برای یه لحظه هم که شده

به مرواری ِ تنهای دلم

                  فقط نگا کنه

آخ ..

   کاشکی می شد ..

               کاشکی ،

                     می شد ...

عروسک گردون + آ

عروسک ِ من !

طوری نیست ،

بذار عروسک گردونا

سرگرممون کنن ؛

یه روزم ما بزرگ می شیم

بالاخره یه روز یاد می گیریم که بشماریم

همه ی بدارو ،

همه ی بدیارو ؛

اونوقت تبرو ،

همون تبر که حتی نمی تونستیم تکونش بدیم

بر می داریم

می بریم بالا و با قدرت ،

می زنیم رو دست ِ همون

                       عروسک گردونا ..

وقتی اونا داد زدن

تازه شمعو روشن می شن

ابرا تو هم می پیچن و

قاصدکا خبر می شن

من و تو پر می گیریم

با آتیش ِ خورشید گر می گیریم

از رو ابرا می گذریم و

دوست داشتنو از سر می گیریم

دوست داشتنو ..

                  از سر می گیریم

اگه اون روز برسه

دیگ تورا هیچکی از من نمی گیره

دیگه منو غول ِ غصه ،

رو آتیش ِ بی کسی نمی گیره

دیگه تو را هیچکی با زور خواب نمی کنه

دیگه منو دیو ِ غم ،

                  بی آشیونه نمی کنه

اگه اون روز برسه

تنهایی ها

خستگی ها ،

شب بیداری ها و گریه ها

همه دود می شن و

                 خاکستر می شن

عشق میاد ..

اون ، میاد

با کوله باری روشن از خاطره ها

دوباره 

سبزه قباها

تو آبی ِ باغچه ی آسمون

جوونه های ِ سرخ ِ عشقو

                             می کارن

جنگلا سبز می شن و بلبلا

ایدفعه ،

بیرون از قفس

            آواز می خونن

بچه ها ،

هفته ی خاطره ها را از سر می گیرن

به عشق ِ

کیف و کتاب و مدرسه

به عشق ِ گل ِ لال عباسی

که بچینن تو راه  مدرسه

شنبه رو

پشت ِ سرشون

               جا می ذارن

دلشون می خواد

خیلی زود

پنجشنبه بشه

تا از ته دل داد بزنن :

              << فیتیله ، فردا تعطیله

                    معلم ِ بد ، دیگه مرگش حتمیه >>

شاگرد تنبله ی کلاس می گفت :

جمعه دیگه شانس آخره

بچه ها !

بیاید با هم داد بزنیم

شایدم با داد

درس ِ عربی را دار بزنیم

شایدم با داد ..

درس ِ عربی را دار بزنیم !

رو نقشه ی جغرافیا پیدا کنیم

شکل اون گربه ی هخامنشی را

سنگ برداریم

بزنیم به سر عروسک گردونا

بخندیم و یک صدا با هم بگیم :

                                    شی شی شیشــــــه شیکست

                                    شیشه ی عمر دیو ِ قصه ها

                                   شیشه ی عمر دیو ِ قصه ها

                                   دود شد و رفت توی هـــــوا

                                   شیشه ی عمر دیو ِ قصه ها

                                   گم شد و رفت تو افسانه ها

                                  قطعه ای از کتاب ِ ( من و عشق های خیالی )

Payam  khalajjj                                                                    

                                            1384

                                           اصفهان

 دو قطعه از کتاب ( من و عشق های خیالی )

عروسک ِ من !

هیچ می دونی که امشبم تنهام ؟

هیچ می دونی که هنوز گرفتارغم هام ؟

عروسک ِ من !

هیچ می دونی که هنوز گناهکار و بی فردام ؟

عروسک ِ من !

اما شاید نمی دونی که دلم

کوکتر از سازمه

اما شاید نمی دونی که اشکام

زلال تر از چشمه های ِ سرزمینمه

عروسک ِ من !

اما شاید نمی دونی که قلبم

پاکتر از همه ی ذره های ِ خاکمه

... آره

   عروسک ِ من !

   می شه رفت به جنگ ِ بدی ها

   حتی با یک سیم ِ گیتار

   می شه رفت تا انتهای ِ غمنامه ی بی مرز ِ عشق

   حتی در بستر ، مریض و بیمار

   عروسک ِ من !

   می شه له نشد زیر سنگینی ِ بار غم

   می شه دلگیر نشد از ِ تلخ  فروریختن ِ ارگ ِ بم !!!

   عروسک ِ من !

   حتی می شه فاصله ها را بی فاصله طی کرد

   اما بگو ..

   کدامین پایان

   سادگی ِ کودکی ام را

   در تابوت ِ سرد ِ فراموشی

                        زیر ِ خاک ِ سیاه کرد ؟!

Payam  khalajjj                                                                             

                                            1384 

                                           اصفهان

 رسم بد

عروسک !

خدای ِ من کو ؟!

اون همه غرور ،

حجم ِ آوای ِ من کو ؟!

عروسک ؟!

طلسم ِ چشمات ،

غم ِ هرروزه منه

گل میخک

زندانی ِ موی ِ تو

تصویر ِ دیروز ِ منه

عروسک !

اسیر ِ رقص پنجه هات شدم

خط به خط انجیر و سپیدار ؛

قربانی ِ سرو ِ بلند بالای ِ قدت شدم

عروسک !

شب و روزمو ازم گرفتی

فصل پائیز به رنگ ِ گونه های تو

آفتاب ِ بهارم که بردی

دیگه چرا ماتم گرفتی ؟

عروسک !

به چشمای ِ تردید

سایه چشم ِ امید

هیچوقت نزن

به لبت تو این زمونه

رژ شرابی و

افسون ِ برق لب

اصلا تو نزن

ساده باش عروسک

تو رویای ِ من

ساده ی ساده

یه دامن ِ چین دار

دوتا گوشواره

ساده و بی ریا مثل ِ خاک

نگاهی دریاآسمونی ،

                    آبی و پاک

عروسک !

فرفره ها را باد برد

خنده ها را شغال خورد

تو هم برو که بذر عشقتو

کلاغ سیاهه از خاک دلم

                          دزدید و برد

عروسک !

بمیر که بزرگ شدی و خودخواه

بمیر که عروسک بازی شد ،

                           رسم ِ آدم بزرگای ِ بد نگاه ...

                                        Payam  khalajjj                            

                                            2 / 6 / 1385

                                                   الی

                                            3 / 3 / 1386

                                                اصفهان

دیگه نخواب ..

 یه خیال ؟!

عروسک !

خیلی تنهام

خیلی تنها ..

توی ِ این شب های ِ وانفسا

خیلی تنهام

     خیلی تنها ..

واسه رسیدن به کسی

اگه بهش بگی دوسِت دارم

تو را تنها می ذاره ، با همه ی دلواپسیت

شایَدَم دست ِ خودش نیست

اما خُب می ره ..

می ره پی نگاه ِ اون کسی

که دل می ده به هر چی عشق ِ کاغذی

اما اگه بهش نگی دوسِت دارم

خیلی آروم

چکه چکه بارون می شه ، توی ِ ناودون

می باره رو آسفالت ِ خیابون

به هر حال

بازم می ره ...

اما یادش ؟!

عروسک ..

کاش اونم می رفت

می رفت به یک جای دیگه

توی ِ یک دنیای ِ دیگه

گم می شد ،

له می شد ،

نیست و نابود می شد

زیر ِ یک آغاز ِ دیگه

غول ِ تنهایی .. نمی ذاره

عروسک !

نمی ذاره که آروم باشی

می کُشَدِت ؛

می بره با خودش ترا

به دنیای ِ خیال

همون خیال ِ نابِجا

که توش با خودت می گی :

آره ، دوسَم داره

اونم می خواد منو

بالاخره بر می گرده ( و با یک لبخند ِ ناز )

می بره منو

می بَرَدَم به کلبه ی هفت رنگ ِ آرامش

با اون شادی های ِ جوندار و نابش

داخلشو با هم تزئین می کنیم

بیرونشو بین فقرا تقسیم می کنیم

گلای ِ گلدوناشو می دیم به پروانه ها

سبزی ِ نمدار ِ شب بوهاشم

می بخشیم به بهاره ها !

اما ..

اما اینا همش خیال ِ عروسک

اون ترا فراموش کرده

سالهاست که تو دلش

آتیش عشق ِ داغتو

برای همیشه –

خاموش ِ خاموش کرده

عزیزکم ،

           خورشیدکم ،

                          ملوسکم ،

                                     فانوسکم !

روی ِ این حجم ِ خالی

حتی سایه ی تقدیری نیست

نه دیگه –

برای جون دادن به عروسکای ِ چوبی

پدر ژپتوی مهربونی ، باقی نیست !

عروسک !

خیلی تنهام ..

      خیلی تنها ...

                                      Payam khalajjj                            

                                           ؟ / 7 / 1386

                                               اصفهان

یادته ؟

عروسک !

جغجقه بازی ،

تو عصر شعارای ِ قشنگ ِ آبی ، یادته ؟!

درآوردن ِ جیغ ِ بچه های ِ نازنازی

تو پارک ِ شادی ، یادته ؟!

یادته گریه می کردیم دوتایی

واسه فقر قلکای ِ توخالی ، یادته ؟!

یادته گنجیشکارو می کشتیم و خاک می کردیم ؛

سنگ ِ قبرشونو ، هفته به هفته پاک می کردیم ،

بعدشم تفنگ ِ بادی را لعنت می کردیم ، یادته ؟!

یادته قرار می ذاشتیم پشت ِ کوه ِ سنگی ، آخ یادته ؟!

یادته زاری می کردیم واسه این همه دورنگی ، یادته ؟!

عروسک !

حداقل ما اگر اشتباهی داشتیم ، اونو قبول می کردیم !

با خنده هامون ، رنگ ِ غم و ماتمو عوض می کردیم !

                                                     اما اونا ؟!!!

داریم عقب می یفتیم عروسک !

دنیا با آدماش جدید می شه

ما دَمَر می یفتیم عروسک !

داریم عقب می یفتیم ، نگو نه ؟

نه جلو می ریم ، نه درجا می زنیم

دائم تو چاه ِ گذشته ها می یفتیم ، نگو نه ؟

نگو که زندگیمون خیلی خوبه

هیچی کم نداریم –

تو ظرفامون همیشه پر نون ِ

نگو ناشکری نکن ، خدامون همونه

آخه درد ِ ما را غیر از خود ما ، کی می دونه ؟!

زندگی که جون به لب رسوندن نیست ، عروسک !

روی گام فقر نواختن و خوندن

واسه هیچکسی دیگه مهم نیست ، عروسک !

عروسک ، آخ عروسک !

کاشکی ما هم می تونستیم بد بشیم ،

بزنیم به طبل  بی عاری و بگیم :

بی خیال ِ گریه ها ،

بی خیال ِ سوختن ِ پروانه ها و مرگ ِ رنگین ِ ماهی ها

بی خیال ِ دستای ِ پینه بسته

بی خیال ِ هرچی مرد ِ خسته

بی خیال ِ بی گناه اعدام شدن ِ ستاره ها

به ما چه که بد شدن ترانـــــــــــــــه ها

آره بی خیال

بی خیال ِ شکنجه شدن ِ قلب ِ آدما .. آدما .. آدما !

ولی نمی شه ،

نه نمی شه –

بد شدن کار ما نیست

حتی اونم یه جو عرضه می خواد

که تو ذات ِ ما نیست !!!

عروسک ، آی عروسک !

بیا بریم ،

بریم پی همون جغجقه بازی ِ خودمون

اما دیگه در نیاریم ،

جیغ ِ بچه های ِ نازنازی ِ کوچمون !!!

                                                               Payam khalajjj                            

                                                                   7 / 7 / 1386

                                                                       اصفهان

 فکر قشنگ 

می دونی عروسک !

تو اون روزای ِ عذاب آفرین ِ بی کسی

تو بهت ِ شبای ِ فقر و دلواپسی

وقتی پدر می مرد ، برای اینکه بخنده و بخندونه

تو اون روزا که مادر نمی ذاشت ،

خستگیاشو کسی بفهمه ، تا عشقشو بفهمونه

                             تنهامون گذاشتن عروسک

وقتی هیچکی ته مونده ی خوشیاشو

تو بشقاب ِ همدردی ،

سر سفره ی بی دردی + ش

برای ِ دل ناخوشمون جا نمی ذاشت

وقتی حتی کسی سر ِ قبر ِ خنده های ِ من و ما ،

گل ِ گریه نمی کاشت

                            تنهامون گذاشتن عروسک

آدم خوبا

نیشخند زدن و

رویاهامونو کشتن و

دلامونو سوزوندن و رفتن ، عروسک !

زمستونا ، گرسنگی و سرما یه طرف

تابستونا ، بی خوابی و گرما یه طرف

زندونی شدن شمعدونیا ،

تو اتاقک ِ بد بوی ِ تهوع آور ِ هر روز هم ، یه طرف

هوم ..

این ما بودیم که موندیم تنها و بی طرف !!!

یه سقف می خواستیم

خوبی ِ اونا را نخواستیم

که بهار ِ عشقو زیرش مهمون کنیم

هفتسین ِ دوستی بچینیم

کدورتا رو از دلامون بیرون کنیم

که نبود ..

عروسک !

دل ِ ما که دل نبود

یه کپه گل بود و خدای ِ ما

هیچوقت ِ خدا بیدار نبود ...

گذشت ..

بیماریا ،

بی پولیا ،

خستگیا ،

شب جریمه ها و

مرگ ِ رویاهای ِ ما ..

کم شدن ،

تموم نشدن ،

فقط کم شدن عروسک !

از ریشه خشکیده نشدن

به هر حال ..

               گذشت ...

می بینی عروسک !

حالا همه دوستمون شدن

آدمای ِ بی ریخت ِ پاپتی

رفیق ِ راهمون شدن

چرا ؟؟؟

چون خونه ی خاطره ها باز رنگی شده

چراغا و لوسترای ِ شکلاتیش

از در و دیوار ِ خوشگلش

یکی در میون پیدا شده

چرا ؟؟؟

چون می بینن جای ِ خوبیه واسه خوشگذرونی

جون میده واسه پز دادن و ریخت و پاش و اعیونی

مردمونش هنوز مهربونن

کاری ندارن چی میاد سر خونه ی قشنگشون

فکرای ِ نابشون و اون همه غرورشون

شایدم نمی دونن

چی می خواد بیاد دوباره

سر ِ گلدونا و سبزی ِ باغچه ی همیشه رویاییشون

اما ..

اما کورخوندن عروسک !

این تو بمیری ،

از اون تو بمیریا نیست ، عروسک !

گذشت اون روزا

که حرف ِ زورو جوابشو با محبت می دادن

اگه کسی داد می زد

بوسش می کردن ،

نازش می کردن ،

یه پولی هم تو جیب ِ کتش می کردن ..

گذشت مفت خوریا و

کنگر خوردنا و لنگر انداختنا

عادتای زشت ،

شکم پرستیا و عمر به باد دادنا

عروسک !

می دونم ،

خوبم می دونم

انتقام حرف ِ تلخیه

تو این زمونه اما انتقام

                        فکر قشنگیه !!!

                                Payam khalajjj                            

                                   31 / 2 / 1386

                                       اصفهان

عروسک خانم !

عروسک خانم !

روسری سر کن ، اومدن

با خوشگلی قهر کن ، اومدن

جمع کن از کنار پس کوچه های غروب ،

عشقای ِ سبزو

آخه جغدای ِ شوم شبگرد ،

کارشونو خوب بلدن

رنگ ِ شنبه ، مرگ ِ خنده

کدوم روزمون عروسک خانم دیگه قشنگه ؟

نه اینکه شنبه

روزا همه بد شدن

رو ریل خسته ی هفتگی

غرش تفنگ و قطار ِ فشنگه !

ملوسک خانم !

آدمای ِ بد ِ سرزمین ِ من

کشتن ِ رنگای ِ شادو خوبتر بلدن

روزای ِ تلخو دوس دارن

از بس که اونا بدن

به کمک ِ ابرای ِ سیاه اومدن

دوس دارن سیاهی تن کنن

با مداد رنگیا نبرد کنن

همیشه غصه دار ِ گذشته ی بدشون باشن

قهر کنن با زمونه

اندوه و غم ِ ماهو بیشتر کنن

<< خورشید کجاس ؟

     همینجاس !

     گرماش کجاس ؟

     همونجاس !

     همونجا کجاس ؟

کنار ِ اسکناسای ِ تا نخورده ی علفی

لب ِ پرچین ِ ویلای ِ سرخ ِ صدفی

همونجا که خبری نیست از مریضی و فقر

نمره ی بچه ها همیشه بیست ِ بیست ِ

یه قصه است ( آره یه قصه است )

سرخ شدن کف ِ دست ِ معصومیت

از تندی ِ ترکه ی چوبی ِ درخت ! >>

عروسک خانم !

این که نشد زندگی

زیر ِ سیاهی ، برهنگی

واسه مردم بد ، یه آسمون خوشگلی

واسه دل ِ خودی ، یه دره سُفلگی

عروسک خانم !

روسری سر کن ، اومدن

به خدا اونا خیلی بدن

ادعای ِ محرمیت می کنن

با نگاهشون اما

به عالم و آدم  بد می کنن

آخه چرا نمی ذارن به درد ِ خودمون بسوزیم ،

 عروسک خانم ؟!

چرا نمی ذارن واسه مرگ ِ ماهیا ،

 از صدف ِ خوبی ،

 کفن پولک بدوزیم ؟!

ولی بگذریم ،

آره بگذریم

یه وقت پیداشون می شه

اونوقت نمی ذارن وقت مردن

حتی خاطره ی عشقو

با خودمون –

به اون دنیا ببریم !

***

تن به فاصله ها وقتی می دی ، خسته می شم

خسته از این همه دوری ِ دل آدما به هم می شم

***

بار ِ فاصله سنگین ِ عزیز

صدای ِ پتک ِ غم ( بی عشق ) نزدیک ِ عزیز

به آسمون نگاه کن

پرواز کن

فصل ِ غمو بشکن

یادشو اما هرگز دور نریز ...

-         تاریخ سرودن این ترانه را هم دقیقا به یاد ندارم..

-         فقط یادمه ، خیلی داغون بودم ،

-         از بگیر و ببند ِ عروسکا به دست ِ

-         عروسک کشا ؛

-         از بی دلیل سلاخی کردن ِ

-         چشمای ناز ِ آهوان ِ پاک ِ

-         شهر ِ تنهای ِ خودم ...

-   فقط همین                                         

زاویه اول

همه ی غصه ی من ، گم شدن ِ عروسکمه

اما غصه های عروسک من ، کم نیستن که ننه

                                              اینو بگو به همه

یکیش بزرگ شدن ِ منه

فضای ِ مغزش پوشیده از صداهای ِ بمه

یکی دیگش تکرار ِ هر روز ِ غمه

گریه و گریه و لحظه های ِ بی کسی را زار زدنه

چی بگم ، از کدوم قسمتش بگم ؟

که آسمون ِ شهر من ، پوشیده از دود ِ ماتمه

می دونین بچه های ِ فقیر و بی پول و پله ؟!

یکی دیگه از غصه های ِ هرروز ِ اون کوچولو

زشتی ِ دل ِ آدمکاست ، که بشکل ِ نفرته

جنس ِ قلب ِ تک تکشون ، از دروغ و خیانته

بدیاشون یه جور قیامته

اینو بگین به همه

کشتن حرفای ِ خوب ، شکلی از جنایته

شاید این ، رسم ِ بد ِ محلمه

مردن از عشق

تیر ِ غیبی ِ که زهرش ، همیشه تو قلب ِ منه

آهای آدم بزرگای ِ شهر ِ تله !

عروسکم می گفت :

خوبیاتون ، خدا می دونه که خیلی کمه

گرچه خوشگلترین ِ ستاره ها همیشه مال ِ شبه

آزاد کنین مدادای ِ رنگیتونو از دل ِ روز

که رنگ ِ شب ، رنگ ِسردِ جهنمه !!!

ولی من می خوام یه چیز ِ دیگه هم بگم به همه

اون با همه غم و ماتمش ، هنوز مال ِ منه

اینو دیگه باید بدونن همه

تو دل ِ خدای بزرگ ِ من ،

جز نفرت و کینه ، یه کپه غمه

آهای آدمای ِ خوبی که قصدتون هنوز

 دل هدیه دادنه

اینا را داد بزنین ، بگین به همه

ترا خدا نذارین دل عروسکم

به این آسونیا بشکنه

آخه قلب ِ اون شیشه ی عمر ِ خود ِ منه

مرگ اون ،

مرگ روزای ِ قشنگ ِ ما و منه

کسی چه می دونه ،

شایدم وقت ِ رفتنه -

آره ..

       وقته رفتنه ...

زاویه دوم

همه ی غصه ی من ، هوایی شدن ِ عروسکمه !

اما غصه های ِ عروسک ِ من ،

آخه کم نیستن که ننه –

                           اینو بگو به همه !

یکیش ، گرون شدن ِ خط چشم و رژ ِ لبه

همه ی فکر وذکرش ،

خوشگل کردنو و راه افتادن تو خیابون ِ جردنه

یکی دیگش ، چه جوری دل بردن از پسرای ِ محلمه

دم به دم مشغول ِ عوض کردن ِ روسری و مانتو و دامنه

چی بگم ، از کدوم قسمتش بگم ؟!

که ذهن مردم شهر ِ من ، پوشیده از جرم و لجنه

می دونین ، بچه های ِ فقیر و بی پول و پله ؟

یکی دیگه از غصه های ِ هر روز ِ اون حیوونی

اجبار ِ مقنعه و دامن ِ بلند و

خطِ قرمز کشیدن رو هر چی بلند خندیدنه

اینو بگین به همه

کشتن ِ حرفای ِ خوب ، سزاش جهنمه

آخه زندگی مگه  فقط

سفید آب زدن و قِر دادن و دل بردنه ؟!

شاید این ، رسم ِ بد ِ محلمه

مردن از عشق

تیر ِ غیبی ِ که زهرش ، همیشه تو قلب ِ منه

آهای آدم بزرگای ِ شهر ِ تله !

عروسکم می گفت :

نگاهاتون خدا می دونه که خیلی بده

ولی من می خوام یه چیز ِ دیگه هم بگم به همه

اون با همه ی بد شدنش

هنوز مال ِ منه

غصه ی من اما ، قرتی شدن ِ عروسکمه !

نه دیگه ، اینو نگین به کسی

که آبروی ِ اون

آبروی ِ خود ِ منه !!!

                                                                                  20 خرداد 1386

                                                                                Payam Khalajjj

کفش بزرگ

کودکی هستم که پوشیده یک جفت کفش ِ بزرگ

بذر ِ امید می کارد در کویر ِ شکست های ِ بزرگ

اهل روزگار ِ خاطراتم ،

بزرگ شده ی سرزمین ِ عاطفه ها

عاشق ِ یادی از تو ،

چشم براه بزرگمرد ِ قصه ها

اهل ِ دیروزم من ، دیروز ِ سادگی ها

فریاد بلند ِ صداقت ، تن پوش ِ سفید ِ باکرگی ها

کودکی هستم که پوشیده یک جفت کفش ِ بزرگ

عاشقانه قدم می زند ، در جاده ی ِ آرزوهای ِ بزرگ

می خندم و به مسخره می گویم :

عینک پیری ام کجاست پدربزرگ ؟!

می خندد و خیلی جدی می گوید :

آن را دزدیدند بره های ِ گرگ !!!

اهل ِ ساحل ِ آسمانم ، اوج ِ خنده ای بی ریا

همسایه ی خورشید ِ نجابت،بارش اشک ِابری بی گنا(ه)

شناسنامه ام ؟

                 فراموشی ِ تاریخ !

                 چکش ِ خودبزرگ بینی ِ بچه ای مدرن و امروزی

                 کوبید آن را به دیوار ِ مستحکم ِ خرافات ، با میخ !

< یادش بخیـــر ، عروسکــــی داشتــــم ژولیــده ،

 با موهایـــی سیمـــی او هـــــم شانــــه ای داشت ،

 که دندانه هــــــــــایش از فقر ِ مو شکستـــه بود !

قرار بود بزرگ شوم و دوتا چشم آبی برایش بخرم

راستی !

چشـم هــایـش را ، بچــه ی اعیــان ِ همسایـــــــــه

از حسـادت ، از حدقــــــه درآورده بــــــــــود !!! >

افسوس ..

بزرگ شدم و چشمانی دروغ،هستی ام را دزدیدند

دزدیدند قلبم را ، به تنهایی ها بخشیدند !

کاش بزرگ نمی شدم من ِ دیوانه

دیوانه وار ، پنجه ی امید نمی کشیدم

به در و دیوار ِ ویران ِ این خانه !

کاش هنوز کودکی بودم

که پوشیده یک جفت کفش ِ بزرگ

زیر پایش لگد می کند ،

سوسک های ِ زشت و دروغ های بزرگ ...

                                                                                           1385

                                                                                 Payam Khalajjj

 لالایی لالا ..

چه دلیلی بهتر از نداشتن ِ تو ؟!

اگه هنوز ستاره ها را می شمارم

اگه همه ی احساسمو

 رو غمِ زردِ پاییز جا می ذارم

اگه با عروسکای بی دل حرف می زنم

اگه ،

اگه حرف دلمو به خدای همیشه غافل می زنم !

دلیلش شاید اینه که ، هنوز ترا ندارم

اگه عطر اقاقیا را دوست دارم

اگه رقص پریا را ،

اگه وسعت صداشونو داد می زنم

دلیلش فقط اینه که ، هنوز ترا ندارم

داره بهار میاد

فصل آغاز قصه ها

فصل شادِ ترانه های ِ باد

بوی عیدی ، بوی یاد

ولی اگه نیای

بهارو می خوام چیکار ؟

این همه عاشقونه

این همه ملودی ِ سبزو می خوام چیکار ؟

بدون تو

این تکرار ِ آبی ، ناهماهنگه

این همه شعر عاشقونه

بی آهنگه بی آهنگه

بدون ِ تو این دل غصه دار

از دردِ بی کسی یه دم داد می زنه

بیا و نذار این صبور ِ نا آرام

حرف ِ دلشو به غریبه های ِ همیشه غایب بزنه !!!

                                                                  تاریخ سرودن این ترانه را ، دقیقا ،  به یاد ندارم ..

                                                                 فقط  می دانم چند روز مانده بود به نوروز هشتاد و شش ...

                                                                                                                   Payam Khalajjj